Nix schlémmes séht di Bléck, làuifsch vertràuit noch herum,
Versunka ésch di vertràuit Làndschàft én tiafer Rüahji,
Zeigt fàscht àlli Fàrwa, nét a Halmla stéht noch krumm,
Di Auig mèrkt nix Àrges doch d’r Hémmel wérd scho gràuji.
Làngsàm wérd’s jetzt dunkel,
Di Tàg wara kérzer,
Àlles spiert d’r Wàndel
Alles wurd viel stéller,
Vergassa ésch d’r Hàndel.
Wènn mi Harz stärker sprudelt, Déch griasst,
Frohlockt éwer Dini Harmonie,
Hémmlischer VÀTTER, àlles béwiest,
Di Vollandung gliecht Dinem Génie !
Liawi Frénd,
Wènn d'r Wénd blost éwer Stàdt un Lànd,
bréngt ar Wéchtiges Déér békànnt :
D’ PFÉNGSCHTA
Versàmmelt sénn di Mènscha àn vieli Platz,
O, Dü liawer Fiin un Kràftchmècker,
Dampft dès Sürkrütt uff dim Taller so stàrk,
kétzelt sina G'schàck dini Nààs so àrg,
déhnt séch dina Màga breit'r àls a Sàck,
béfrèït, dina Geischt v'rschluckt Wurscht un Màrck.