Di Wulka plàtza, d’r Hémmel brènnt,
D’ Grééwer bàrschta vum Liacht erhèllt
D’r Blétz zuckt durch s’ Firmàmant,
Üss d’r Tiafa stiegt CHRÌSCHTÜS d’r Hèld.
Schwàrz ésch di Nàcht, di Gàssa sénn laar,
Durch Jérusalem strolcha d’Hanker,
Si spotta un flüacha sogàr,
G’fèsselt han si d’r Universum-Lanker.
D’Nàtür triebt dàs Wàchsa machtig furt,
Niama kànn’s verhéndra mét kènner Léscht,
Salbscht wènn noch Géwàlt gébrücht wurd,
Druckt d’r Sàft stärker durch àlli Näscht.
Ech bén a Schnééglèckla noch so klei,
Stànd plètzlig ém Gàrta un bén allei,
Kè Mènsch séht méch un s’ésch so kàlt,
Nur Iis un Schnéé, àlles schient scho àlt.
Stéll, schient di Nàtür séch fromm zu réschta,
Fér a lànga Àbschied séch zu bètta,
Tiafi Wulka ziahn vum kàlta Norda,
A gràuija Schleier bédèckt s’Lànd un Hècka.