D’Nàtür triebt dàs Wàchsa machtig furt,
Niama kànn’s verhéndra mét kènner Léscht,
Salbscht wènn noch Géwàlt gébrücht wurd,
Druckt d’r Sàft stärker durch àlli Näscht.
Ehri todi Auiga séhsch jètzt schwalla,
D’ Knoschpa sénn g’féllt mét Wunderfétz,
Dia béwundra d’Friahjohrs-Hèlla,
Un di Végel wu süacha éhra Sétz.
Si zeiga wissi Bliamla, so zàrt,
Verwàcht vu d’r Sunna nèja Wärma,
Si èntfàlta éhra Blüascht noch d’r Àrt,
Salbscht di Émma kumma géh schwärma.
A Bàuim séhsch plètzlig én voller Pràcht,
A Kugel wiss géziert mét reinem ‘Schnéé’,
A Botschàft wu frééhlig wédder làcht,
Un riaft di Harza mét éhm zu géh,
Durch s’Landla wu süacht sini Kràft,
Hàt güat bézwunga d’r frèmda Froscht,
Jètzt s’Éwel wéll bézwénga mèt fréschem Sàft,
Éweràll verstèckt én d’r walscha Koscht.
Wia fèscht sénn mér verbunda mét d’r Nàtür,
Éhra Làuif zeigt émmer uns d’r réchtig Wag,
A Bàuim hàt g’réschta di réchtig Kür,
Si Wund’r-G’schank stàmmt vun’ra àlta Sàg !
rk