Ech bén a Schnééglèckla noch so klei,
Stànd plètzlig ém Gàrta un bén allei,
Kè Mènsch séht méch un s’ésch so kàlt,
Nur Iis un Schnéé, àlles schient scho àlt.
Mi Beinla zéttert un süacht a Schutz,
I séh kèè Halmmla wu verlàngt a Schmutz,
Alles bliebt ém Boda un wàrtet àb,
Kàlt blosst d’r Wénd un éch süach a Kàpp !
Éch han g’hofft s’ Friahjohr ésch scho do :
Wèr kààt séch uff d’r Kàlander noch verloh ?
Ech hàn g’meint éch hàn a schlàuï Nàs,
Un fénd noch Schutz bi ma junga Hàs.
A Sunnastràhl hàt plètzlig séch gézeigt,
Scho séhsch di Schwèschterla witt un breit,
Si spiera d’Wärma, d’Sunna wu jètzt schient,
Si schalla éhri Botschàft dàss’s én àlla téént
Di Kìnder rénna jètzt éwer d’Màtta,
Ehri Luscht kàsch vu wittem hééra,
Ehra Sénga glicht ém Végelspfiffa,
Èhra Làcha vergésst àlli Wénterriffa.
Wènn s’ Friahjohr én àlla Harza wàchst,
Esch niana méh fér d’Sorga Plàtz ;
Dü schlupfsch sélig üss dim ‘Knoschpa’,
Un mét àlla Frénd losch d’r Zitt wàs koschta.
rk