Stéll, schient di Nàtür séch fromm zu réschta,
Fér a lànga Àbschied séch zu bètta,
Tiafi Wulka ziahn vum kàlta Norda,
A gràuija Schleier bédèckt s’Lànd un Hècka.
Séhsch dü wissa Bliamla sànft jètzt fàlla ?
Si tànza métnànder frœhlig durch di Luft,
Sètza séch uff di krummi Halmla,
Un tràuima sélig ém Wiehnàchtsduft.
Emmer stärker riesla di Starnaflocka,
Emmer héécher wàchst di weicha Dècka,
Àlles ésch jètzt én eins verschlunga,
Salbscht di Zeicha d’r Zitt, dia verstumma.
Gédèckt ésch àlles unter einem Màntel,
Niama, niama ésch vergassa bléwa,
S’Wissa, s’Reina han di Walt verwàndelt,
Kè Flacka ésch méh sìchtbàr géblééwa.
Ém Mènscha verwàcht a frésches Wéssa,
Én àll sin’m Èwerfluss èrkènnt ar wédd’r :
Sina Verstànd krànkt, méh noch si Géwéssa,
Ar stéht hélflos .. Brücht ar nétt a Rètter ?
Èn da Fàmélia tüat séch èbbis andra,
A tiafi Àhnung béwégt di krànka Harza,
Dia Erkènntnis bréngt a tiafer Danka :
Gétt’s dènn nétt noch a ànder Lawa ?
Wu ésch dia Hoffnung, scho làng verheissa,
Dàs Liacht wu andlig d’Walt soll erhèlla ?
Dü, Béthléhém, sollsch brénga dàs Lawa,
A “Suhn” da àlli Mènscha wéll rètta !
Nèji Zeicha zeiga séch .., di Botschàft erklèngt :
D’r “Suhn” kummt én d’r Nàcht.., s’Fìrmàmant brènnt !
D’r Allerhééchscht hàt d’r Hémmel gœffnet.. un verkénd :
« D’r FRÈÈDA dara Arda, dènn ÀLLI sénn séch Frénd ! »
rk