15 Un GOTT hàt zum Abraham g’sait: Dü sollsch dini Fràui némm Sarai heissa, sundern éhra Nàma soll Sarah séé.
16 Dènn Éch wéll si b’sagna un si wurd zu Nàtiona wara ; un Kéniga vu Vèlker wara vu éhra stàmma.
17 Do ésch Abraham uf si G’sécht g’fàlla un hàt g’làcht, ìnnerlig hàt Ar zu séch g’sait: Soll ém a Mànn vu hundert Johr a Kènd gébora wara, un soll Sarah mét niinzig Johr noch gébära ?
18 Abraham hàt zu GOTT g’sait: Loss Ismael lawa vor Diner Gégawàrt!
1 Wàs sàga mér dènn vum Abraham unserem leibliga Stàmmvàtter?
Wàs hàt ar erlàngt?
2 Wènn Abraham g’racht ésch durch sini Warker, so kàt ar séch wohl riahma, àwer nét vor GOTT.
3 Wàs saït di Schréft? Abraham hàt GOTT géglauibt, un dàs ésch éhm àls G’rachtigkeit àg’rachent wura.
…..
1 Wu d’r Abram ninaninzig Johr àlt wura ésch, ésch éhm YAHWEH erschééna un hàt zu éhm g’sprocha: « Éch bén d’r àllmachtiga GOTT, wàndel én Minra Gégawàrt un blieb tàdellos.
2 Un ÉCH wéll Mina Bund zwéscha Mér un dér schliassa, un wéll déch éwer àlli Màßa verméhra.
3 Do ésch Abram uff si G’sécht g’fàlla. Un YAHWEH hàt witterscht mét éhm g’rèdt un g’sait:
4 Lüag, do ésch jètzt Mina Bund mét dér, dü solsch d’r Vàtter vu vieli Vèlker wara.
1 Vum Asaf ; Fér d’r Chormeischter; a Gsàng; mét Saitaspéél;
2 Mér dànka Dér, o GOTT, mér dànka Dér,
dàss Dina Nàma so noch ésch,
un verkéndiga Dini Wunder.
1 Saraï, Abrams Fràui, hàt éhm kè Kénd gébora. Si hàt àwer a
ägyptischi Màgd g’hà, dia hàt Hagar g’heissa.
2 Un si hàt zum Abram g’sait: Lüag, YAHWEH hàt méch verschlossa,
so dàss éch nét kànn gébära; Gàng doch zu minra Màgd, viellicht
kànn éch durch séé Kénder békumma. Un Abram hàt d’r Saraï
g’horcht.