1 Wàs sàga mér dènn vum Abraham unserem leibliga Stàmmvàtter?
Wàs hàt ar erlàngt?
2 Wènn Abraham g’racht ésch durch sini Warker, so kàt ar séch wohl riahma, àwer nét vor GOTT.
3 Wàs saït di Schréft? Abraham hàt GOTT géglauibt, un dàs ésch éhm àls G’rachtigkeit àg’rachent wura.
…..
16 Deshàlb wara mér Èrwa durch d’r Glàuiwa un so durch di Gnàd. Di Verheissung bliebt so géltig fér di gànz Nochkummaschàft vum Abraham, nét nur fér dia wun séch uff ’s G’setz beriafa, sundern fér Dia wun d’r Glàuiwa vum Abraham han. Ar ésch d’r Vàtter vu uns àlla.
17 Di Schréft sait: ÉCH hàn déch g’sètzt zum Vorfàhra vu viel Vèlker, Abraham ésch unsera Vàtter vor GOTT ; dam GOTT hàt ar géglàuibt, Da wu di Toda làwandig màcht un én s’ Lawa riaft wàs nét ésch.
18 Ar hàt géglàubt, wu nix zu hoffa g’séé ésch, dàss ar d’r Vàtter vu viel Vèlker wurd, no d’r Verheissung: ” So zàhlrich solla dini Nochkumma wara ”.
19 Ar ésch nét schwàch wura én sinem Glàuiwa, àls ar uf sina Kèrwer g’lüagt hàt, fàscht hundertjahrig, un uf d’r Kèrwer vu d’r Sarah, züa àlt um zu gébära.
20 Abraham hàt nét gézwiefelt àm Verspracha vu GOTT, sundern ar ésch stark wura durch d’r Glàuiwa un hàt GOTT di Ehr gaa,
21 fèscht éwerziegt, dàss GOTT mèt Màcht dàs kàt vollbrénga wàs AR verheissa hàt.
22 Dàs ésch éhm zur G’rachtigkeit àg’rachent wura.
23 As ésch nét fér éhna allei g’schréwa, dàss as àg’rachent wurd,
24 àwer fér uns oï wurd d’r Glàuiwa àgrachent, dènn mér glàuiwa àn Dajéniga, wu Jésus unsera Herr, vu da Toda uferwèckt hàt.
25 Da Jésus wu fér unseri Sénda üsg’lééfert wura ésch, un fér unseri Rachtfèrtigung uferwèckt wura ésch.