1 Di Âposchtla un Briader en Judäa àwer, han’s z’Ohra bekumma, dàss di Heida oï s’Wort Gottes àg’numma hatta.
2 Un wu Petrüs en Jerusalem àkumma esch, han di gläuwiga Juda met ehm g’stretta,
3 un hàn zu ehm g’sait : Dü besch zu unbeschnetteni Manner gànga, un hàsch met ehna gassa !
4 Petrüs hàt àg’fànga ehna zu verzehla, d’r Reiha noch :
1 Ech dànk Der vu gànzem Harza, vor da Götter well ech Der lobsenga.
2 Ech beuig mech vor Dim heiliga Tampel un well Dina Nàma preisa fer Dini Güatheit un Treija; denn Dü hàsch Dina Nàma un Di Wort
herrlig g’màcht ewer àlles.
3 Wenn ech Dech àriaf, so erheersch Dü mech un gebsch en miner Seel grossi Kràft.
4 Âlli Keniga vu d’r Arda tüan Dech verherrliga, Yahweh, wenn sie Dini Werter üs Dim Mund heera;
25 Un àls Petrüs innakumma esch, esch Kornelïus ehm entgegakumma, esch ehm àn d’ Fiass keit un hàt ehm g’huldigt.
26 Petrüs hàt’na ufg’rechta un g’sait: Stànd uf, ech ben oï nur a Mensch.
27 Un wahrend às ar met ehm g’redt hàt, esch ar inagànga un hàt viel Litt g’funda, dia wun z’samma kumma g’see sen,
28 un ar hàt zu ehna g’sait: Ehr wessa dàss’s em a jüdischa Mànn net erlauibt esch met’ma Fremda umz’geh oder zu ehm innazukumma; àwer Gott hàt mer gezeigt, dàss ech kè Mensch g’mein oder unrein nenna soll.
2 Ech preis Dech, YAHWEH; den Dü hàsch mech üs d’r Tiafa gezoga, un hàsch net erlauibt dàss mieni Fend sech ewer mechfraija.
3 YAHWEH, mi Gott, wun ech zu Der g’schroija hàn, hàsch Dü mech g’sund g’màcht.
4 YAHWEH, Dü hàsch mieni Seel üssem Tota-Reich ufag’holt; Dühàsch mech àm Lawa erhàlta, dàss ech net en di Grüab fàhra müass.
5 Lobsenga dem YAHWEH, ehr wun’a liab han, un preisa Siena heiliga Nàma !
25 Un àls Petrüs innakumma esch, esch Kornelïus ehm entgega kumma, esch ehm àn d’ Fiass keit un hàt ehm g’huldigt.
26 Petrüs hàt’na ufg’rechta un g’sait: Stànd uf, ech ben oï nur a Mensch.
27 Un wahrend às ar met ehm g’redt hàt, esch ar inagànga un hàt viel Litt g’funda, dia wun z’samma kumma g’see sen,
28 un ar hàt zu ehna g’sait: Ehr wessa dàss’s em a jüdischa Mànn net erlauibt esch met’ma Fremda umz’geh oder zu ehm innazukumma; àwer Gott hàt mer gezeigt, dàss ech kè Mensch g’mein oder unrein nenna soll.