1 YAHWEH ésch ém Abraham àn d’r Eich vu Mamré erschééna, wahrend dàss ar àm Iigàng vu sinem Zèlt g’sassa ésch, bi d’r grééschta Hétz vum Tàg.
2 Wu ar sini Auiga erhowa hàt, sén drèi Manner vor éhm g’stànda; sofort wu ar si g’sah hàt, ésch ar vum Iigàng vu sinem Zèlt Éhna entgéga g’rènnt un hàt séch zum Boda g’neigt.
3 Mina HÈRR, sait ar: Wènn éch vor Dina Auiga Gnàd g’funda hàn, so gàng doch nét àn dinem Dianer vorbèi.
4 Ma soll Eich a wenig Wàsser brénga um èiri Fiass zu wascha, un rüahja Eich unter dam Bàuim üss.
5 Léén méch Eich a wénig Brot brénga, so kènna Éhr Eich erhola, vor dàss Éhr witterscht ziaga. Dènn dorum sén Éhr jo bi èjrem Dianer vorbèi kumma, si han g’àntworta: Màch wia dü g’sait hàsch.
6 Abraham ésch schnall én ’s Zèlt zu d’r Sarah un hàt g’sait: Eil déch mésch drèi Màss vum fiinschta Mahl, tüans knatta un bàch Küacha.
7 Ar ésch zu da Rénder g’rènnt un hàt a zàrtes, güates Kàlb g‘numma, hàt’s ém a Knacht gaa, da hàt séch gétummelt as zu réschta.
8 Nochhar, hàt ar Butter, Melch un s’ züabéreiteta Kàlb Éhna ufgétéscht, un ésch vor Ehna stéh gébléwa unterem Bàuim, wahrend dàss Si gassa han.
9 Do han Si zu éhm g’sait: Wu ésch d’ Sarah dini Fràui? Ar hàt g’àntworta: Drénna ém Zèlt.
10 D’r Gàscht hàt g’àntworta: Ech wéll wéder zu dér kumma éwer s’Johr, lüag d’rno soll d’ Sarah, dini Fràui, a Suhn hà. Do hàt d’ Sarah züag’horcht hénter éhm, àm Iigàng vum Zèlt.
11 Doch beidi sén àlt g’séé un hoch bétàgt, un d’ Sarah hàt éhri Fràuija Pèrioda némma g’hàà.
12 Dorum hàt d’ Sarah fér séch salbscht müassa làcha un g’sprocha: Nun bén éch àlt un soll noch di Wonné pfléga, un mina Herr ésch oï
àlt.
13 Awer YAHWEH hàt zum Abraham g’sait: Wurum làcht d’ Sarah un sait : Kànn éch noch gébära, éch wu so àlt bén ?
14 Ésch èbbis züa hèrrlig fér YAHWEH ? Um dia Zitt s’nachschta Johr wéll ÉCH déch wéder b’süacha, un d’ Sarah wérd a Suhn hàà.
15 Sarah hàt’s g’leuignet un hàt g’sait: Éch hàn nét g’làcht, dènn si hàt Àngscht g’hàà. Ar àwer hàt g’àntworta: Ja doch, dü hàsch g’làcht.